Ο Φίνλεϊ διαπιστώθηκε ότι είχε υποστεί 130 “φρικτά” τραύματα, ενώ η δικαστής Amanda Tipples ανέφερε ότι το ζευγάρι είχε επιδείξει στο αγόρι “αφάνταστη σκληρότητα“. Η δολοφονία ήταν “άγρια και παρατεταμένη” με “σαδιστικό κίνητρο“, αποφάνθηκαν οι δικαστικές Αρχές.
Το χρονικό της δολοφονίας του 10 μηνών βρέφους
Οι τραυματιοφορείς κλήθηκαν στο σπίτι του ζευγαριού τις πρώτες πρωινές ώρες της ημέρας των Χριστουγέννων, αφού ο Φίνλεϊ υπέστη καρδιακή ανακοπή. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και αργότερα διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
Οι τραυματισμοί του Φίνλεϊ περιλάμβαναν 57 κατάγματα, 71 μώλωπες και δύο εγκαύματα στο αριστερό του χέρι – το ένα “από καυτή, επίπεδη επιφάνεια“, το άλλο πιθανώς “από φλόγα αναπτήρα“.
Στο δικαστήριο αναφέρεθηκε ότι τα κατάγματα στα οστά του Finley οδήγησαν στην ανάπτυξη λοιμώξεων, συμπεριλαμβανομένης της πνευμονίας και της σηψαιμίας που τελικά τον σκότωσε.
Οι τοξικολογικές εξετάσεις έδειξαν ότι στο αίμα του Φίνλεϊ βρέθηκε κάνναβη, γεγονός που υποδηλώνει ότι πρέπει να είχε εισπνεύσει καπνό τις 24 ώρες πριν από το θάνατό του.
Στη δίκη αναφέρθηκε επίσης ότι ο Μπόντεν, 30 ετών, και η Μάρσντεν, 22 ετών, οι οποίοι καταδικάστηκαν για φόνο μετά από δίκη, συνεργάστηκαν για να κρατήσουν μακριά από τον Finley τους κοινωνικούς λειτουργούς για να προστατεύσουν ο ένας τον άλλον και να συγκαλύψουν τη βία. Αυτό περιελάμβανε την ακύρωση ενός ραντεβού με την επισκέπτρια υγείας δύο ημέρες πριν από τον θάνατό του και την ενημέρωση των κοινωνικών υπηρεσιών όταν έφτασαν απροειδοποίητα ότι ο Finley μπορεί να έχει Covid-19.
«Κόλαφος» ο δικαστής
Ο δικαστής είπε ότι ήταν “τόσο πειστικοί όσο και επιδέξιοι ψεύτες” που αρνήθηκαν στον Φίνλεϊ την ιατρική φροντίδα που θα του είχε σώσει τη ζωή. Είπε ότι ο Φίνλεϊ είχε 46 κατάγματα πλευρών και 12 άλλα κατάγματα οστών, μεταξύ των οποίων στη λεκάνη, στα δύο πόδια και στο δεξί του χέρι, τα οποία προκλήθηκαν μεταξύ 4 και 22 Δεκεμβρίου. Από τότε, η καθημερινή εμπειρία του Φίνλεϊ ήταν “ένας σημαντικός πόνος, αγωνία και ταλαιπωρία“. “Δεν ήταν πλέον σε θέση να κάθεται και να παίζει με τα παιχνίδια του. Δεν ήταν σε θέση να φάει“, είπε ο δικαστής.
Ο δικαστής είπε ότι οι πολλαπλοί τραυματισμοί του θα μπορούσαν να έχουν προκληθεί μόνο “από δύο άτομα που ενεργούσαν από κοινού“. Πρόσθεσε: “Κανείς δεν άκουσε τον Finley να κλαίει ή να ουρλιάζει από τον πόνο, επειδή του προκαλέσατε τα τραύματα από κοινού, με τον έναν από εσάς να του σπάει τα οστά και τον άλλο να τον κρατάει ήσυχο με το χέρι του πάνω από το στόμα του».
Η εισαγγελέας Mary Prior KC δήλωσε ότι οι τραυματισμοί του Φίνλεϊ τον εμπόδισαν να φάει, με αποτέλεσμα να χάσει βάρος. Η κ. Prior είπε ότι ο Finley αναγκάστηκε να κοιμηθεί σε κλινοσκεπάσματα λερωμένα με αίμα και εμετό. “Οι κατηγορούμενοι γνώριζαν ότι προκαλούσαν σοβαρή βλάβη [στον Φίνλεϊ ] και επέμεναν σε αυτό – αδιαφορούσαν γι’ αυτό“, πρόσθεσε. Η κ. Prior δήλωσε ότι οι κατηγορούμενοι δεν είχαν “καμία ικανότητα” να “δώσουν οποιαδήποτε εξήγηση σχετικά με το τι έκαναν ή γιατί το έκαναν“.
Μιλώντας στα σκαλοπάτια του δικαστηρίου μετά την καταδίκη, ο επιθεωρητής Steve Shaw, της αστυνομίας του Derbyshire, δήλωσε: «Ήξεραν ότι ήταν υπεύθυνοι για αυτούς τους τραυματισμούς και αντί να κάνουν το σωστό και να πάνε τον Φίνλεϊ για επείγουσα ιατρική περίθαλψη, τον πήγαν για ψώνια στο κέντρο του Chesterfield σαν να μην συνέβαινε τίποτα. Στην πραγματικότητα, ο Finley πέθαινε».
Μετά τη γέννηση του Φίνλεϊ στις 15 Φεβρουαρίου 2020, οι κοινωνικοί λειτουργοί είχαν αποφασίσει να τον απομακρύνουν από τους γονείς του, καθώς η τοπική αρχή, το Derbyshire County Council, πίστευε ότι ήταν πιθανό να υποστεί “σημαντική βλάβη” στο σπίτι. Κατά τους επόμενους έξι μήνες, ο Μπόντεν και η Μάρσντεν είπαν ψέματα στους κοινωνικούς λειτουργούς για να τους πείσουν ότι είχαν κάνει θετικές αλλαγές, βοηθούμενοι από τους περιορισμούς του Covid που περιόριζαν τις σωματικές αλληλεπιδράσεις.
Ο Φίνλεϊ επέστρεψε στη φροντίδα τους μετά από ακρόαση στο οικογενειακό δικαστήριο την 1η Οκτωβρίου, τα έγγραφα της οποίας δόθηκαν στη δημοσιότητα μετά από αίτηση των μέσων ενημέρωσης στο Ανώτατο Δικαστήριο. Στα έγγραφα, η τοπική αρχή ανέφερε ότι ο Φίνλεϊ θα έπρεπε να επιστρέψει σταδιακά μέσω ενός μεταβατικού σχεδίου σε διάστημα περίπου τεσσάρων μηνών. Η κηδεμόνας που διορίστηκε για να εκπροσωπεί το συμφέρον του Φίνλεϊ, η Amanda O’Rourke, υπέβαλε έκθεση στην ακρόαση, η οποία πραγματοποιήθηκε τηλεφωνικά λόγω της πανδημίας.
Είχε καταφέρει να τον δει μόνο μία φορά, μέσω βιντεοκλήσης μέσω WhatsApp, ενώ βρισκόταν με τους φροντιστές του. Ο Φίνλεϊ ήταν ένας “χαμογελαστός” μικρός, έγραψε στην έκθεσή της. Αποδέχτηκε την αθλιότητα, τη χρήση ναρκωτικών και την ενδοοικογενειακή βία στο παρελθόν των γονέων και στην έκθεσή της ανέφερε ότι συμφωνεί κατ’ αρχήν με το σχέδιο μετάβασης, αλλά δήλωσε ότι αυτό θα έπρεπε να γίνει πολύ πιο γρήγορα, δεδομένου ότι οι γονείς είχαν “σαφώς κάνει και διατηρήσει θετικές αλλαγές”.
Η έκθεση της κας O’Rourke ανέφερε ότι ο Φίνλεϊ θα πρέπει να επιστρέψει στη φροντίδα τους “εντός περιόδου έξι έως οκτώ εβδομάδων“. Η τελική απόφαση ελήφθη από δύο δικαστές με τη βοήθεια ενός νομικού συμβούλου. Στην απόφασή τους, υποστήριξαν την άποψη του κηδεμόνα ότι η μετάβαση οκτώ εβδομάδων ήταν ένα “εύλογο και αναλογικό” χρονικό διάστημα.
