Η συγκλονιστική εξομολόγηση του τζέντλεμαν του ελληνικού κινηματογράφου, Δημήτρη Καλλιβωκά
Η δημόσια τοποθέτησή του έφερε ξανά στο προσκήνιο έναν ηθοποιό που ταυτίστηκε με την αστική ευγένεια, το λεπτό χιούμορ και δεκάδες εμβληματικές στιγμές του παλιού ελληνικού κινηματογράφου
Η φωνή απόγνωσης από τον γνωστό ηθοποιό Δημήτρη Καλλιβωκά, ο οποίος δήλωσε κουρασμένος να ζει σε αναπηρικό καροτσάκι στα 97 του χρόνια και αναζητά τρόπους να φύγει από τη ζωή, έπεσε βαριά πάνω από τον χώρο του πολιτισμού.
Ο Δημήτρης Καλλιβωκάς, ένας ηθοποιός με πλούσιο κινηματογραφικό έργο και παρουσία στο θέατρο, ο οποίος έχει ζήσει τα χρυσά χρόνια του ελληνικού κινηματογράφου όσο ελάχιστοι εξομολογήθηκε το δράμα που βιώνει τα τελευταία χρόνια σε συνέντευξή του στην Espresso.
«Ψάχνω τρόπο να φύγω από τη ζωή. Κουράστηκα και πλέον δεν επιθυμώ να βρίσκομαι τις περισσότερες ώρες της ημέρας πάνω σε ένα καροτσάκι. Ακόμα και αν ήθελα να πέσω από την Ακρόπολη κάποιος θα έπρεπε να με μεταφέρει εκεί. Και δεν νομίζω να το κάνει κάποιος. Ήδη διανύω τα 97 χρόνια μου. Δεν με ενδιαφέρει να ζήσω άλλο», είπε χαρακτηριστικά ο ηθοποιός.
Αυτό που θέλει είναι να φύγει από τη ζωή, όσο ο νους του είναι διαυγής: «Ξέρεις τι είναι, από εκεί που οδηγούσα και πήγαινα όπου ήθελα με το αυτοκίνητο μου, τώρα να με πηγαίνουν άλλοι πάνω σε αναπηρικό καρότσι; Να μην έχεις την ελευθερία σου και να μην κάνεις αυτά που θέλεις;. Κάποτε είχα ευχηθεί να φύγω πρώτος από αυτή τη ζωή. Τώρα, το εύχομαι διπλά και τριπλά, ότι πρέπει να φύγω όσο είναι καιρός και ο νους μου αντέχει».
Οι ρόλοι της καριέρας του
Ανήκει σε εκείνη τη γενιά των ηθοποιών που δεν χρειάστηκαν ποτέ υπερβολή για να γίνουν αναγνωρίσιμοι. Η διαδρομή του χτίστηκε με ακρίβεια, με μέτρο, με εκείνη τη σπάνια ποιότητα που στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο μεταφραζόταν σε αστική κομψότητα, πειθαρχία και μια αβίαστη σκηνική ευγένεια. Είναι από τους ηθοποιούς που στάθηκαν δίπλα σε μεγάλους σταρ χωρίς να χάνεται, να υπηρετήσει τον ρόλο του χωρίς περιττή φασαρία και να δώσει στο κάδρο μια ιδιαίτερη ισορροπία.
Γεννημένος στην Αθήνα, μεγάλωσε σε αστικό περιβάλλον, με πατέρα γιατρό, και από νωρίς έδειξε ότι τον τραβούσε η τέχνη. Η υποκριτική, όμως, δεν ήταν ο αυτονόητος δρόμος. Προηγήθηκαν σπουδές στη ζωγραφική και στη συνέχεια η φοίτησή του στη Δραματική Σχολή, πριν ολοκληρώσει τη θεατρική του παιδεία στο Ωδείο Αθηνών το 1954. Εκείνη η περίοδος ήταν καθοριστική. Η πρώτη του μεγάλη επαφή με τη σκηνή ήρθε στο Εθνικό Θέατρο, στην «Ορέστεια», ως μέλος του Χορού, στο Ηρώδειο. Για έναν νέο ηθοποιό της εποχής, αυτό δεν ήταν μια απλή αρχή· ήταν σχεδόν μύηση.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και πολύ γρήγορα βρήκε τη θέση του σε έναν κόσμο που έζησε τότε τη χρυσή του εποχή. Η κάμερα τον ήθελε. Το παρουσιαστικό του, η άρθρωση, ο τρόπος που στέκεται και η φυσική του άνεση τού έδωσαν ρόλους που συχνά δεν ήταν οι απολύτως πρώτοι, αλλά έμεναν.
Η φιλμογραφία του είναι δεμένη με τίτλους που εξακολουθούν να προβάλλονται και να αναγνωρίζονται αμέσως από το κοινό.
Έπαιξε στο «Μακριά απ’ τον Κόσμο» και στον «Μιμίκο και τη Μαίρη», πέρασε από τη «Φτώχεια και Αριστοκρατία» και τη «Λίμνη των Στεναγμών», ενώ αργότερα βρέθηκε σε μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές κωμωδίες και εμπορικές επιτυχίες του ελληνικού σινεμά.
Στο «Μερικοί το Προτιμούν Κρύο», στη «Γυνή να Φοβήται τον Άνδρα», στη «Μια Τρελλή Τρελλή Οικογένεια», στο «Τζένη Τζένη», στον «Γόη», στην «Παριζιάνα», στη «Μια Τρελλή Τρελλή Σαραντάρα», στη «Μια Ελληνίδα στο Χαρέμι» και στο «Διακοπές στο Βιετνάμ», ο Καλλιβωκάς εκπροσώπησε εκείνο το είδος του ηθοποιού που δεν αναζητούσε να καταπιεί την ταινία, αλλά να τη στηρίξει.
Απόσπασμα από την ταινία «Μια Τρελλή Τρελλή Οικογένεια»
Από το Εθνικό Θέατρο πέρασε στο ελεύθερο θέατρο και στη συνέχεια σε μια πορεία μακρά, επίμονη και πολυσχιδή. Έπαιξε σε δεκάδες παραστάσεις, από κλασικό ρεπερτόριο μέχρι ελαφρότερο θέατρο, επιθεώρηση και λαϊκά θεάματα, αποδεικνύοντας ότι διέθετε και τεχνική και προσαρμοστικότητα. Ανήκει σε εκείνους τους επαγγελματίες ηθοποιούς που μπορούσαν να μετακινηθούν από το ύφος της μεγάλης σκηνής στη λαϊκή επικοινωνία χωρίς να χάνουν το προσωπικό τους στίγμα.
Απόσπασμα από την ταινία «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα»:
Το χιούμορ του δεν ήταν θορυβώδες, αλλά φλεγματικό και μετρημένο. Η παρουσία του δεν πίεζε ποτέ τον θεατή· τον κέρδιζε με λεπτομέρεια. Γι’ αυτό και ο Δημήτρης Καλλιβωκάς έχει μείνει ακόμα και σήμερα, αν και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, στη μνήμη του κοινού ως κάτι περισσότερο από ένας δευτεραγωνιστής: ως αναπόσπαστο υλικό της ίδιας της ατμόσφαιρας εκείνης της εποχής.
Απόσπασμα από την ταινία η Παριζιάνα:
Μερικές από τις σημαντικότερες κινηματογραφικές παρουσίες του Καλλιβωκά:
Η τηλεόραση, όταν ήρθε η δική της μεγάλη ώρα, δεν τον άφησε έξω. Το όνομά του συνδέθηκε με δημοφιλείς σειρές και με μια μακρά πορεία που ξεπέρασε τα στενά όρια του παλιού κινηματογράφου. Το κοινό τον συνάντησε ξανά σε τίτλους που άφησαν αποτύπωμα, όπως η «Μαντάμ Σουσού», οι «Πανθέοι», ο «Γιούγκερμαν», το «Ρετιρέ» και σε παραγωγές του «Θεάτρου της Δευτέρας». Για τους νεότερους, ήταν συχνά ένα γνώριμο πρόσωπο που ίσως δεν γνώριζαν πάντα ονομαστικά, αλλά αναγνώριζαν αμέσως. Για τους παλαιότερους, ήταν μια σταθερά.
Πίσω από τα φώτα, η προσωπική του ζωή κρατά χαμηλούς τόνους. Οι δημόσιες πληροφορίες γύρω από την ιδιωτική του διαδρομή είναι περιορισμένες, στοιχείο που ταιριάζει και με το συνολικό του προφίλ. Είναι γνωστό ότι παντρεύτηκε σε μεγάλη ηλικία τη σύντροφό του Ιωάννα, με την οποία είχε κοινή πορεία πολλών δεκαετιών.
Η σχέση αυτή φαίνεται πως υπήρξε καθοριστική στη ζωή του. Η εικόνα του σήμερα, με τη σύζυγό του να δοκιμάζεται επίσης σοβαρά και τη δική του καθημερινότητα να περνά μέσα από κινητικά προβλήματα, δίνει ακόμα μεγαλύτερο βάρος σε όσα είπε τώρα δημόσια.
Μεταξύ άλλων, ο ηθοποιός μιλώντας στην Espresso έκανε μία αναδρομή στο παρελθόν και θυμήθηκε πώς γιόρταζε το Πάσχα με τη σύζυγό του. Οι δυο τους περνούσαν τις γιορτινές μέρες στην Τήνο, απολαμβάνοντας τη θάλασσα, κάτι που πλέον αδυνατούν να κάνουν.
«Κάθε Πάσχα πηγαίναμε στο εξοχικό στην Τήνο, ψήναμε με την Ιωάννα και περνούσαμε όμορφα στη θάλασσα που πηγαίναμε μαζί, χέρι χέρι. Τώρα και οι δυο δεν μπορούμε να κάνουμε αυτή τη διαδρομή. Αλλά πίστεψέ με, δεν θέλω να παραπονιέμαι, απλά θέλω να φύγω από τη ζωή ήσυχα», περιέγραψε.
Η εξομολόγησή του, λοιπόν, δεν έρχεται να ανατρέψει τον μύθο ενός ανθρώπου της τέχνης. Έρχεται να τον προσγειώσει στην πιο σκληρή του διάσταση.
Γιατί πίσω από τον «τζέντλεμαν» των ταινιών υπάρχει ένας ηλικιωμένος άνθρωπος που μιλά με ωριμότητα για τα προβλήματα της καθημερινότητάς του. Και ίσως γι’ αυτό τα λόγια του άγγιξαν τόσο πολύ: επειδή δεν αφορούν μόνο έναν ηθοποιό της παλιάς γενιάς, αλλά χιλιάδες ανθρώπους της τρίτης ηλικίας που έρχονται αντιμέτωποι με τη μοναξιά, τη φθορά και το αίσθημα ότι περνούν αθόρυβα στο περιθώριο.
Ακολουθήστε το zinapost.gr στο Google News και δείτε πρώτοι όλες τις ειδήσεις για Lifestyle, Showbiz, Gossip News και αποκλειστικά βιντεο.
