Μόνο στο zinapost.gr-1195 μέρες μετά την τραγωδία των Τεμπών, συγκλονίζει ο Νίκος Χρυσοβαλάντης Ζήσης σύζυγος της Αθηνάς- θύματος της τραγωδίας

“Την επόμενη φορά που θες να μου πεις καλοπροαίρετα την λέξη <<συνέχισε >> ή <<η ζωή συνεχίζεται >> ξανά σκέψου το…”.

Πόνος. Θλίψη. Δάκρυα. Οργή. Ο χρόνος περνά και οι πληγές δεν κλείνουν. Κάθε μέρα, κάθε βράδυ, κάθε λεπτό, κάθε δευτερόλεπτο μοιάζουν αιώνες για όλους όσους συνεχίζουν τη ζωή τους μετά τη φρικτή τραγωδία των Τεμπών. Χάθηκαν ψυχές. Η δικαστική διαδικασία συνεχίζεται όμως όλοι οι συγγενείς των θυμάτων προσπαθούν με όσες δυνάμεις διαθέτουν να βρουν κουράγιο δύναμη και το μόνο που ζητούν είναι η τιμωρία των ανθρώπων που ευθύνονται για τη δραματική αυτή εξέλιξη που τους στερεί την παρουσία των δικών τους ανθρώπων.

Ο Νίκος Χρυσοβαλάντης Ζήσης πολύ συχνά με αναρτήσεις του μοιράζεται συναισθήματα δικά του. Δύναμη του ο γιος που απέκτησε από την γυναίκα της ζωής του την Αθηνά, θύματος της τραγωδίας. Το οξυγόνο του, η δύναμη του. Η νέα του ανάρτηση προκαλεί ρίγη συγκίνησης.

“Κάποιοι εκεί έξω συνεχίζουν να λένε, 3μιση χρόνια περάσανε, έχει γίνει γραφικός ο Νίκος, ας συνεχίσει την ζωή του … Θα σας διηγηθώ λίγα από αυτά που έζησα εκείνο το καταραμένο βράδυ, της 28ης Φλεβάρη του 2023 … Πέρα από τον θάνατο της Αθηνούλας μου, είχα να διαχειριστώ και όλα αυτά που συνεχίζουν κάποια βράδια να μην φεύγουν από το μυαλό μου … Με την Αθηνούλα μου ήμαστε στο σιδηροδρομικό σταθμό στην Αθήνα και περιμέναμε το τρένο που θα έφευγε στις 19:22. Λόγω καθυστέρησης, μπήκαμε στο τρένο στις 19:25. Αν δεν κάνω λάθος, καθόμασταν στις θέσεις 27-29 ή 67-69… Σίγουρα όμως στο βαγόνι 3 κολλητά στο 2ο βαγόνι … Μετά το πρώτο μέρος του ταξιδιού, ακολούθησε 15 λεπτή στάση στα Παλιοφαρσαλα. Βγήκα έξω και έκανα 2 τσιγάρα. Δεν σταμάτησα να την κοιτάζω από το παράθυρο λες και ήξερα ότι είναι τα τελευταία μας λεπτά ..Ένας επιβάτης καθώς έμπαινα στο τρένο έλεγε σε ένα φίλο του: «Ρε bro, τι είναι αυτό είπε ο άλλος «πάμε και όπου βγει». Μπήκα και έκατσα δίπλα στην Αθηνούλα μου..Έπειτα από λίγα λεπτά, της πρότεινα να επισκεφτούμε το κυλικείο στο βαγόνι 2 για να φάμε κάτι. Έτσι θα πηγαίναμε κατευθείαν στο μωρό μας χωρίς καθυστέρηση για φαγητό. Στο μπαρ οι υπάλληλοι (άντρας και γυναίκα) που ήταν ευγενέστατοι και το λέω επειδή το σχολιάσαμε με την Αθηνούλα μου, μου είπαν ότι η παραγγελία θα καθυστερούσε λόγω μιας βλάβης στο ρεύμα της τοστιέρας. Περιμέναμε 2 λεπτά αλλά επειδή ο χρόνος περνούσε, είπα χαριτολογώντας στην υπάλληλο «θα το φάω κρύο γιατί είμαι λαιμαργος». Έτσι γυρίσαμε στις πίσω στις θέσεις στο βαγόνι 3. Ταυτόχρονα σχολιάσαμε ότι το βαγόνι 2 είχε πολλούς νεους και μάλλον θα γυρνούσαν από το Πατρινό Καρναβάλι … Αφού ξεκινήσαμε να τρώμε το σάντουιτς, είπα στην Αθηνούλα μου οτι θα παω στην πλησιέστερη τουαλέτα (η οποία βρισκόταν στο βαγόνι 2). Η Αθηνούλα μου είπε φάε πρώτα και μετά πήγαινε …Κατά κάποιον τρόπο αυτό με έσωσε, σκέφτηκα εκ των υστέρων. Δεν πέρασανε πάνω από 2 λεπτά. Τα φώτα έσβησαν και σε κλάσματα δευτερολέπτων ακούστηκε ένας δυνατός κρότος. Τότε τα λόγια της Αθηνούλας μου τα οποία ήταν και τα τελευταία της «Νίκο, τον Χρηστακο μας». Ουρλιαχτά και σπίθες μέσα στο σκοτάδι γέμιζαν το χώρο. Σχεδόν ταυτόχρονα ένιωσα ότι κυριολεκτικά εκτοξεύτηκα (πιθανώς από το ωστικό κύμα) από το τρένο. Με σημείο επαφής τη μέση μου, προσέκρουσα στο παράθυρο του τρένου. Την επόμενη στιγμή, που μπορώ να ανακαλέσω, (λόγω πιθανής απώλειας αίσθησης) βρισκόμουν εκτος τρένου. Στο κάτω μέρος του σώματος μου βρισκόταν καρφωμένο ένα αιχμηρό αντικείμενο, ενώ είχα ακατάσχετη αιμορραγία στο μπροστινο μέρος του κεφαλιού μου. Ανασήκωσα το πρόσωπο μου. Στο ορατό πεδίο στα 5-10 μέτρα μπροστά μου, είχα καθαρή εικόνα ενός βαγονιού που δεν φλέγονταν (πιθανώς το βαγόνι 3 στο οποίο βρισκόμουν). Αριστερά, ένα άλλο βαγόνι, φλεγόμενο αυτή τη φορά (πιθανώς το βαγόνι 2). Άρχισα να φωνάζω με όλη τη δύναμη μου, αναζητώντας τη σύζυγο μου. Αριστερά μου, πλησίον ενός δέντρου, σε κατάσταση που δεν μπορούσα να διακρίνω ακριβώς, βρισκόταν μια νέα κοπέλα με σγουρά μαλλιά. Ζητούσε με αγωνία τη βοήθεια μου, ουρλιάζοντας «Βοήθεια, καίγομαι», ενώ φαινόταν ότι η φωτια την είχε περικυκλώσει. Της αποκρίθηκα, λέγοντας της «Συγνωμη, δεν μπορώ να σε βοηθήσω..». Σταδιακά συνειδητοποιούσα ότι ταυτόχρονα, περισσότερα όλο και περισσότερα άτομα ζητούσαν απεγνωσμένα για βοήθεια. Ανάμεσα τους, ένα άτομο απροσδιορίστου φύλου, εγκλωβισμένο κάτω από τα συντρίμμια, ψυχορραγούσε. Ένα φλεγόμενο κλαδί δέντρο αποκολλήθηκε και κατέληξε στον αριστερό μου ώμο. Εκείνο ήταν το σημείο που με ώθησε να σκεφτώ ότι ο θάνατος μου ήταν βέβαιος. Παρακάλεσα τον Θεό και τη μητέρα μου την οποία έχασα πριν 3,5 χρόνια, να βρω τη δύναμη να κάνω μερικά βήματα ώστε να απομακρυνθώ από τη φωτιά. Μετά από μερικά δύσκολα βήματα αργότερα (περίπου 10-15), βρέθηκα πεσμένος, με το πρόσωπο μου σε επαφή με το λασπωμένο έδαφος. Ήμουν σε σχετικά ασφαλή απόσταση από την φωτιά, σε ένα χωράφι. Το φως ενός φακού ενός ατόμου που κινούνταν στην περιοχή μου τράβηξε την προσοχή. Το άτομο αυτό ερχόταν από την κατεύθυνση των τελευταίων βαγόνιων (.5-6-7). Ζήτησα βοήθεια από τον νεαρό άνδρα ο οποίος ήταν ήδη τραυματισμένος στους ώμους του, όπως μου ανέφερε. Μου πρότεινε να γίνει ο οδηγός μου, προπορευόμενος προς ασφαλέστερη τοποθεσία, ενώ εγώ θα ακολουθουσα σερνόμενος. Ο ίδιος μου ζήτησε να κάνω υπομονή και ότι θα πρέπει να απομακρυνθούμε λόγω ενδεχόμενης έκρηξης. Στη διαδρομή εντοπίσαμε έναν νεαρό άνδρα, φαινομενικά μη τραυματισμένο. Του ζήτησα να καλέσει στο κινητό του τον αριθμό του πατέρα μου. Μέσω ανοιχτής ακρόασης, ενημέρωσα τον πατέρα μου για το συμβάν. Συγκεκριμένα του είπα: «Μπαμπά εκτροχιάστηκε το τραινο. Παίρνει φωτιά. Εγώ αιμορραγώ παρά πολύ, η Αθηνούλα δεν ξέρω πού είναι ,κάντε κάτι γρήγορα». Ο νεαρός που κάλεσε για εμένα, ενημερωσε τον πατέρα μου για την ακριβή μας τοποθεσία μέσω χρήσης GPS..Μίλησα και με την αδερφή μου και της είπα τα ίδια … Μετά την κλήση, συνεχίσαμε την πορεία μας για ασφαλέστερο σημείο για περίπου 30 λεπτά ακόμη. Μείναμε στο σημείο εκείνο για τα επόμενα 10 λεπτά, ενώ ήμαστε γύρω στα 5-6 επιβάτες. 10 λεπτά αργότερα, ένας αστυνομικός της ομάδας ΟΠΚΕ Λάρισας (Γ. Μ.) με πλησίασε. Προσπάθησε να σταματήσει την αιμορραγία στο κεφάλι μου, ενώ του ζητούσα να με σκεπάσει καθώς ρίγος με διαπερνούσε, ενώ η αίσθηση του κάτω μέρους του σώματος μου είχε μειωθεί αισθητά. Μια κοπέλα επιβάτης που βρισκόταν στο σημείο, μου πρόσφερε ένα κασκόλ. Στη συνέχεια, ζήτησα με απόγνωση από τον αστυνομικό Μ. να επισπεύσει την κλήση ασθενοφόρου, καθώς οι δυνάμεις με εγκατέλειπαν όλο και περισσότερο ενώ νωρίτερα του έλεγα καλύτερα τα ασθενοφόρα να πηγαίνουν να παίρνουν τους τραυματίες που ίσως είχαν περισσότερη ανάγκη από εμένα .. Στο σημείο αυτό είχα χάσει την αίσθηση του χρόνου. Εν τελει στο ασθενοφόρο έφτασε σε σημείο μη προσβάσιμο για άμεση μεταφορά μου σε αυτό. Ως εκ τουτου άτομα της ΟΠΚΕ ανέλαβαν να με μεταφέρουν με χρήση σανίδας στο σημείο που βρισκόταν το ασθενοφόρο. Η μεταφορά ήταν δύσκολη και επίπονη. Ο αστυνομικός Μ. ενημέρωσε άμεσα στον πατέρα μου ότι το ασθενοφόρο θα με μεταφέρει στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λαρισας. Κατά τη μεταφορά μου στο νοσοκομείο, ήμουν έντονα ταραγμένος, καθώς ένιωσα ότι η κατάσταση μου ήταν αρκετά σοβαρή….Δεν θα ξεχάσω ποτέ στην ζωή μου , όταν έφτασε το ασθενοφόρο εγώ απο το Πανεπιστημιακό που ήρθαν συγγενείς άλλων επιβατών και έλεγαν μήπως είναι ο <<Γιάννης >> ο <<Γιώργος>> και άλλα διάφορα ονόματα , τότε κατάλαβα το μέγεθος της τραγωδίας .. Στον διάδρομο των επειγόντων μας είχαν πάνω στα φορεία , το ένα δίπλα στο άλλο , οι νοσηλευτές και οι γιατροί προφανώς πρώτη φορά αντιμέτωποι με τέτοιο περιστατικό πήγαιναν από εδώ και από εκεί , έτρεχαν , όμως ήταν εκεί και μας έδιναν κουράγιο … Όταν μου έκαναν τα ράμματα πάνω στο κεφάλι μου και κάτω από τα γενετικά μου όργανα αμέσως μετά με μετέφεραν στο δωμάτιο , εκεί άρχισαν όλα , έβλεπα καπνούς μέσα στο δωμάτιο , άκουγα φωνές παιδιών να λένε θα καούμε ζωντανοί , άκουγα σειρήνες , ζούσα ξανά αυτό που έζησα λίγες ώρες πριν … Άρχισαν οι εφιάλτες μου , δεν έκλεινα τα μάτια , είχα φοβίες , έψαχνα την Αθηνούλα , ρωτούσα όποιον νοσηλευτή ή γιατρό ερχόταν μέσα στο δωμάτιο αν την βρήκαν , δεν έπαιρνα απάντηση , ούτε αυτοί γνώριζαν … Μπορώ να πω ότι το προσωπικό ολόκληρης της Ορθοπαιδικής μου φέρθηκε σαν οικογένεια , λες και με ξέρανε χρόνια , οι περισσότερες νοσηλεύτριες μου έλεγαν θα μπορούσαν να είναι τα παιδιά μας μέσα , κάθε φορά που τις έλεγα ευχαριστώ … Και φτάνει αυτή η καταραμένη ώρα που έπρεπε να έρθει η αδερφή μου να μου ανακοινώσει αυτό που δεν ήθελα να πιστέψω , να ζήσω , να αποδεχτώ … Όλα γκρεμίστηκαν , όλα σκοτείνιασαν , δεν ήθελα να ζήσω , το έλεγα και το πίστευα , ώσπου ήρθε στο μυαλό μου το παιδί , ο Τίτος μου .. Έκλαιγα πρώτα γι αυτόν που του στέρησαν την μάνα του και μετά για εμένα που έμεινα χωρίς το άλλο μου μισό .. Όλα μπερδεμένα στο μυαλό μου , όλα θολά , να περνάν οι μέρες στο κρεβάτι του πόνου , να καίγεται η πλάτη μου , να μην κουνιέται το δεξί πόδι μου , κάθε κίνηση και μια μαχαιριά στην καρδιά , και όμως εκεί σκεφτόμουν τον μικρό , εκεί που έλεγα πρέπει να γίνω καλά να πάω στον μικρό μου , πάλι με έπιανε αυτό το γιατί και έλεγα μήπως είναι καλύτερα να φύγω και γω …Βράδια αξημέρωτα , βράδια με πόνο , πόνο σωματικό μα πάνω απ όλα ψυχικό … Ένα <<γιατί>> με βασάνιζε και δεν με άφηνε να κλείσω τα μάτια … Φοβόμουν το βράδυ , αν δεν ξημέρωνε δεν μπορούσα να κλείσω τα μάτια , κάθε βράδυ όταν πήγαινε 23:21 με έπιανε στρες , ίδρωνε όλο μου το σώμα , ζούσα πάλι εκείνες τις στιγμές … Και φτάνουμε στο σήμερα , αυτές οι πληγές δεν κλείνουν , 1195 μέρες μπορεί να πέρασαν , αλλά η πληγή παραμένει ανοιχτή , ξέρεις πόσες βραδιές έχω ξανά ακούσει αυτά τα παιδιά , ξέρεις πόσες φορές ηχεί στα αυτιά μου ακόμη το <<Νίκο τον Χρήστο μας >> , ξέρεις ότι δεν άφησα μια τσάντα πίσω αλλά ψυχή …;; Γι´αυτό το λόγο κάθε φορά που θες να μου πεις καλοπροαίρετα την λέξη <<συνέχισε >> ή <<η ζωή συνεχίζεται >> ξανά σκέψου το ….”