Πάνος Σόμπολος: Όσο κι αν συνήθισα να βλέπω νεκρούς, ποτέ δεν συνήθισα να βλέπω νεκρά παιδιά…

Ανατρέχει στα μαθητικά του χρόνια στο χωριό Καραϊσκάκης της Αιτωλοακαρνανίας και στη χρονιά-σταθμό για τη μετέπειτα πορεία του, το 1967. Τότε που, σε ηλικία 22 ετών, βρέθηκε στην Αθήνα για να κυνηγήσει το όνειρο της δημοσιογραφίας. Θυμάται τα πρώτα δύσκολα χρόνια στον Τύπο και το ξεκίνημα στο αστυνομικό ρεπορτάζ, στο οποίο «αγκυροβόλησε», καλύπτοντας τις συγκλονιστικότερες υποθέσεις μισού αιώνα.

Ξεχωρίζει τα εγκλήματα και τις τραγωδίες που σημάδεψαν τον ίδιο, αναφέρεται στη σχέση αλληλοσεβασμού που κατάφερε να χτίσει, τόσο με τους εκπροσώπους των αστυνομικών και δικαστικών αρχών, όσο και με ορισμένους εκ των πλέον σκληρών κακοποιών, ενώ δεν παραλείπει τις «προτάσεις» που δέχθηκε και αβλεπί απέρριψε στη διάρκεια της σταδιοδρομίας του.

Υπόθεση Λυμπέρη και τελευταία εκτέλεση θανατοποινίτη στην Ελλάδα, «ριφιφί του αιώνα», υπόθεση Δουρή, εξάρθρωση «17 Νοέμβρη», φονικές πυρκαγιές στην Ηλεία, εξέγερση φυλακών Αγίου Στεφάνου, σκάνδαλο πυραμίδων και αναταραχή στην Αλβανία, είναι μερικά μόνο από τα ρεπορτάζ που κλήθηκε να καλύψει – «όντας πάντα επί του πεδίου».

«Όσο κι αν συνήθισα να βλέπω νεκρούς, ποτέ δεν συνήθισα να βλέπω νεκρά παιδιά», παραδέχεται. Περιγράφει πως και ο ίδιος κινδύνεψε αρκετές φορές, κατά την κάλυψη των γεγονότων, περιγράφει με λεπτομέρειες το συγκλονιστικότερο θέαμα που αντίκρισε ως ρεπόρτερ και μιλάει συγκινημένος για την οικογένεια που στερήθηκε λόγω της δουλειάς του, αλλά και για την ιδιαίτερη τιμή της θέσπισης δημοσιογραφικών βραβείων υπό το όνομά του.

Μέσα από τις αφηγήσεις μίας πορείας που ταυτίστηκε με την ιστορία του αστυνομικού ρεπορτάζ στην Ελλάδα, φτάνει στο σήμερα και σχολιάζει πως το έγκλημα έχει εξελιχθεί στο πέρασμα των χρόνων, έχοντας γίνει «πιο σκληρό, πιο άγριο».

Δείτε το trailer:

Ακολουθήστε το zinapost.gr στο Google News και δείτε πρώτοι όλες τις ειδήσεις για Lifestyle, Showbiz, Gossip News και αποκλειστικά βιντεο.