Αλεξία Μουστάκα- Συγκινήθηκε στον “Πρώτο καφέ” για το πατρικό της σπίτι που κατεδαφίστηκε: Με το που έφτασα εδώ ένιωσα έναν κόμπο στο στομάχι. Αλλά τα σπίτια έρχονται και φεύγουν, το θέμα είναι να υπάρχουν οι άνθρωποι…

Μια επιστροφή γεμάτη αναμνήσεις και έντονη συγκίνηση περίμενε την Αλεξία Μουστάκα στα Βριλήσσια, εκεί όπου βρίσκεται το σπίτι στο οποίο μεγάλωσε δίπλα στους γονείς της, τον αξέχαστο ηθοποιό Σωτήρη Μουστάκα και τη Μαρία Μπονέλου. Η κόρη του αγαπημένου καλλιτέχνη βρέθηκε ξανά στον χώρο που κάποτε αποτελούσε το οικογενειακό τους καταφύγιο, αυτή τη φορά όμως για έναν εντελώς διαφορετικό λόγο: το πατρικό της κατεδαφιζόταν.

Η κάμερα της εκπομπής «Πρώτος Καφές με τη Ζήνα» και ο δημοσιογράφος Σπύρος Σιγούρος συνάντησαν την Αλεξία Μουστάκα στο σημείο όπου μέχρι πρόσφατα υψωνόταν η οικογενειακή κατοικία. Εκεί όπου άλλοτε υπήρχαν δωμάτια γεμάτα ζωή, γέλια και οικογενειακές στιγμές, είχαν πλέον απομείνει μπάζα και χαλάσματα, καθώς τα μηχανήματα είχαν αναλάβει την κατεδάφιση του κτιρίου.

Για την ίδια, ωστόσο, η αξία αυτού του σπιτιού δεν βρίσκεται στους τοίχους του, αλλά σε όλα όσα έζησε μέσα σε αυτό. Στις αναμνήσεις από την παιδική της ηλικία, στις στιγμές με τους γονείς της, αλλά και στους ανθρώπους που πέρασαν από εκεί και έγιναν μέρος της οικογενειακής τους καθημερινότητας.

Η Αλεξία δεν έκρυψε πως η εικόνα του πατρικού της να γκρεμίζεται της προκάλεσε έντονη συναισθηματική φόρτιση. Παρ’ όλα αυτά, εξήγησε πως οι αναμνήσεις δεν μπορούν να χαθούν μαζί με το κτίριο, καθώς παραμένουν ζωντανές μέσα της.

«Το γκρέμισμα δεν με δυσκολεύει τόσο. Είναι ένα οίκημα απ’ το οποίο έχω πολλές αναμνήσεις, οι περισσότερες υπέροχες, και αυτές δεν θα γκρεμιστούν ποτέ, βρίσκονται στην καρδιά και στο μυαλό μου. Λίγες είναι οι άσχημες, που επειδή ήμουν παιδί τις έβλεπα σαν πάρτι. Θυμάμαι στον σεισμό του ’81 που είχαμε ανοίξει το σπίτι για όλους τους ανθρώπους, το έβλεπα σαν πάρτι που ήρθαν καλεσμένοι».

Μάλιστα, η αναφορά της στον σεισμό του 1981 έφερε στο προσκήνιο μια ξεχωριστή παιδική ανάμνηση. Σε μια περίοδο που για πολλούς ανθρώπους ήταν συνδεδεμένη με αγωνία και ανασφάλεια, εκείνη θυμάται το σπίτι της γεμάτο κόσμο. Η οικογένειά της είχε ανοίξει την πόρτα σε ανθρώπους που χρειάζονταν φιλοξενία και η μικρή τότε Αλεξία, μέσα από την αθωότητα της ηλικίας της, είχε μεταφράσει αυτή τη συνθήκη σαν μια μεγάλη γιορτή με καλεσμένους.

Οι τρυφερές αναμνήσεις από τον Σωτήρη Μουστάκα

Ιδιαίτερη θέση στις αναμνήσεις της έχουν, φυσικά, οι στιγμές με τον πατέρα της, Σωτήρη Μουστάκα. Η Αλεξία μίλησε για τον άνθρωπο που γνώριζε το κοινό ως έναν σπουδαίο ηθοποιό, αλλά εκείνη είχε την τύχη να τον ζήσει στην πιο προσωπική και τρυφερή του πλευρά: ως έναν πατέρα γεμάτο χιούμορ, παιχνίδι και αυθορμητισμό.

Όπως αποκάλυψε, στο σπίτι δεν έλειπαν τα πειράγματα, τα τραγούδια και οι στιγμές γέλιου. Ο Σωτήρης Μουστάκας συνήθιζε να φορά περούκες, να κάνει αστεία και να καταγράφει με την κάμερα τις οικογενειακές τους στιγμές, δημιουργώντας αναμνήσεις που εξακολουθούν να έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά της.

«Προσπαθώ να κρατάω τα καλά. Με το που έφτασα εδώ ένιωσα έναν κόμπο στο στομάχι. Αλλά τα σπίτια έρχονται και φεύγουν, το θέμα είναι να υπάρχουν οι άνθρωποι, αυτοί λείπουν περισσότερο. Θυμάμαι τον μπαμπά μου να μας κάνει συνέχεια αστεία, να γελάμε, να βάζει περούκες, να τραγουδάμε, να παίρνει βίντεο από εκείνες τις στιγμές. Δεν τα έχω, αλλά είχα μια κασέτα από κασετόφωνο που τραγουδούσα ένα τραγούδι».

Πίσω από την καλλιτεχνική πορεία και τη μεγάλη αγάπη που γνώρισε ο Σωτήρης Μουστάκας από το κοινό, υπήρχε ένας άνθρωπος που στο οικογενειακό του περιβάλλον απολάμβανε τις απλές στιγμές, το γέλιο και το παιχνίδι με τους δικούς του ανθρώπους. Αυτές ακριβώς τις εικόνες επιλέγει να κρατά η κόρη του, αναζητώντας μέσα από αυτές την παρουσία του πατέρα της.

Η απώλεια των γονιών της και η δύσκολη προσπάθεια να προχωρήσει

Η επιστροφή στο πατρικό σπίτι έφερε αναπόφευκτα στην επιφάνεια και τη μνήμη των δύο ανθρώπων που σημάδεψαν τη ζωή της. Ο Σωτήρης Μουστάκας και η Μαρία Μπονέλου δεν ήταν μόνο δύο αναγνωρίσιμες προσωπικότητες του καλλιτεχνικού χώρου, αλλά πρωτίστως οι γονείς της, των οποίων η απουσία εξακολουθεί να είναι αισθητή.

Η Αλεξία Μουστάκα μίλησε ανοιχτά για τη δυσκολία που αντιμετώπισε μετά τον θάνατό τους, υπογραμμίζοντας πως η απώλεια ενός γονιού είναι μια βαθιά οδυνηρή εμπειρία, ανεξάρτητα από τη δημόσια εικόνα ή την αναγνωρισιμότητά του. Για εκείνη, το γεγονός ότι οι γονείς της ήταν διάσημοι δεν άλλαξε στο παραμικρό το προσωπικό βάρος της απουσίας τους.

«Δεν ήταν καθόλου εύκολο να προχωρήσω. Ήταν ό,τι πιο δύσκολο συμβαίνει στη ζωή του καθενός, όπως για κάθε παιδί πιστεύω, δεν έχει σχέση το ότι οι γονείς μου ήταν διάσημοι».

Μια εξομολόγηση που αποτυπώνει πως, όσο κι αν αλλάζουν οι χώροι και τα σπίτια, οι άνθρωποι που αγαπήσαμε και οι στιγμές που μοιραστήκαμε μαζί τους παραμένουν κομμάτι της ζωής μας. Για την Αλεξία Μουστάκα, το πατρικό στα Βριλήσσια μπορεί να χάνεται από τον χάρτη, όμως όσα έζησε εκεί με τον Σωτήρη Μουστάκα και τη Μαρία Μπονέλου θα συνεχίσουν να υπάρχουν μέσα της.