Μόνο στο zinapost gr-Η συγκλονιστική εξομολόγηση του πατέρα του άτυχου Δημήτρη που έχασε τη ζωή του όταν τον κατάπιε ρομποτικός κάδος απορριμμάτων πριν 4 χρόνια στην Αλεξανδρούπολη: Πήγα να πάρω το άψυχο σώμα του και…

“Πήγα να πάρω το άψυχο σώμα του από το νοσοκομείο και δεν υπήρχε τίποτα, ότι είχε απομείνει μου το έδωσαν σε μια σφραγισμένη σακούλα… “λέει,  μιλώντας στο Στρατή Λημνιό και στο zinapost.gr.

Στις 16 Μαϊου συνεχίζεται η δίκη για το φρικτό θάνατο του 34χρονου Δημήτρη που πριν τέσσερα χρόνια έχασε τη ζωή του με φρικτό τρόπο όταν κυριολεκτικά τον κατάπιε   ρομποτικός κάδος απορριμμάτων.  Στο εδώλιο κάθονται οκτώ κατηγορούμενοι, στελέχη της κατασκευάστριας εταιρείας και του Δήμου Αλεξανδρούπολης, αντιμετωπίζοντας τις κατηγορίες που τους αποδίδονται.

Η οικογένεια του θύματος αναμένει με αγωνία την έκθεση του πραγματογνώμονα, επιμένοντας πως το δυστύχημα ήταν αποτέλεσμα κατασκευαστικών αστοχιών και σοβαρών ελλείψεων στη συντήρηση του εξοπλισμού.

Ο πατέρας του Νίκος, ανοίγει την καρδιά του και μιλά για τη φρικτή αυτή απώλεια που βιώνει τα τελευταία τέσσερα χρόνια, από τη στιγμή που το παιδί του, ο  Δημήτρης έφυγε με αυτόν τον τρόπο από τη ζωή.

Η συνάντηση με τον πατέρα του Δημήτρη είναι αρχικά αμήχανη. Τι να πεις σε έναν πατέρα που σε κοιτά στα μάτια, πέφτει στην αγκαλιά σου και ψελλίζει μετά βίας ότι του λείπει το παιδί του.

Φωτογραφίες παντού στο σπίτι, θαρρείς αποτυπωμένα καρέ που στο πέρασμα των χρόνων παρακολουθούν αυτή τη βουβή σιωπή, την μνήμη, τις στιγμές και έχουν αιχμαλωτίσει τα συναισθήματα του τραγικού πατέρα.

Η δίκη ξεκίνησε, διεκόπη και θα συνεχιστεί στις 16 Μαϊου. Τραγική ειρωνεία. Πριν από ακριβώς τέσσερα χρόνια την ίδια ημερομηνία το βιβλίο της ζωής για τον Δημήτρη έκλεισε για πάντα.

Ο Νίκος Δημάκης γυρνά το χρόνο πίσω και μιλά αποκλειστικά στο Στρατή Λημνιό και στο zinapost.gr.

“16 Μαϊου του 2022. Η  μέρα που δεν φανταζόμουν ούτε στα πιο τρελά όνειρα μου ότι μπορεί να μου ξημερώσει, η μέρα που νομίζω πέθανα και από κει και πέρα απλά ανασαίνω. Σέρνεται το κορμί μου, όπου με προστάζει η μοίρα πλέον.  Χτυπάει το τηλέφωνο και στην άλλη γραμμή ακούω να με ρωτάνε:

“Ο κύριος Νίκος Δημάκης; “,

  “Ο  ίδιος”, απαντώ.

“Από Αστυνομικό τμήμα Αλεξανδρούπολης”,μου λέει η φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής.  Απορώ,  λέω, τι μπορεί να θέλουν;

 “Πρέπει να έρθετε στο Αστυνομικό τμήμα Αλεξανδρούπολης, ξεκινήστε με ασφάλεια παρακαλώ”.

Τους ρώτησα τι ακριβώς συνέβη και μου είπαν: “από κοντά”.

Τους είπα έχω παιδί με ειδικές ανάγκες θέλω να ξέρω αν θα το πάρω μαζί μου ή να το αφήσω κάπου. Δεν ήξερα τι ακριβώς ήθελαν και εκεί άκουσα τα λόγια που χαράχτηκαν σαν ταφόπλακα στην ψυχή μου.

“Δυστυχώς ο γιος σας είχε ένα φρικτό ατύχημα στο ρομποτικό κάδο Αλεξανδρούπολης,  λυπάμαι είναι νεκρός”.

Γυρίζω, κοιτάω τον Αλέξανδρο το μικρό μου γιο και ξαφνικά βλέπω τον εαυτό μου δίπλα του. Είχα βγει κυριολεκτικά από το σώμα μου από εκεί και πέρα απλά λειτουργούσα. Έβαλα το παιδί στο αμάξι και ξεκίνησα για τα πιο μακρινά ατελείωτα 130 χιλιόμετρα  της ζωής μου. Άραγε τόσο απέχει η Γη από τον Άδη… Στη διαδρομή εκτός από την ασφάλεια του Αλέξανδρου έπρεπε να φροντίσω και πώς θα πω στη μητέρα του η οποία είχε προβλήματα υγείας,  ότι το παιδί της δεν ζει πια. Εγώ το ένα το μόνο που ήθελα είναι να βλέπω το κοντέρ να αγγίζει τα 200 για να φτάσω στο γιο μου γρηγορότερα.  Δεν ήξερα με τι λόγια πρέπει να μεταφέρω στη γυναίκα που του έδωσε πνοή ότι πλέον δεν ζει.  Την κάλεσα από το δρόμο να την απασχολώ στο κινητό μιλώντας της για να αποφύγω το τι θα μπορούσε να της μαρτυρήσει ότι  είχε συμβεί.  Της είπα ότι θέλω να τη δω και είμαι με τον Άλεξ.

Μπαίνοντας στην πόλη πέρασα να την πάρω,  Θεέ μου… Ξεκινήσαμε λέγοντάς  ότι θα πάμε μία βόλτα, αλλά βλέποντας τη διαδρομή άρχισε να ρωτά: “Νίκο που πάμε, εδώ δεν έχει θάλασσα”, και με το που στρίβω στο νοσοκομείο το πρόσωπό της αγρίεψε και αμέσως ρώτησε τι έπαθε ο Δημήτρης.

  Δεν απαντώ, παρκάρω γρήγορα έξω από τα επείγοντα του νοσοκομείου και με το που κατεβαίνω ψάχνω γιατρό για να της πω ότι το παιδί μας, ο γιος μας δεν ζει.  Οι σκηνές που ακολούθησαν παραπέμπουν σε αρχαία τραγωδία,  η μητέρα του σε κατάσταση σοκ,  ο Αλέξανδρος φοβισμένος και εγώ απλά ήθελα να δω το παιδί μου. Εκεί με ενημερώνουν ότι δυστυχώς δεν υπάρχει κάτι να δω. Ο γιος μου ήταν κομμάτια και ό,τι απέμεινε το πήρα στη σφραγισμένη σακούλα.  Έγινα πατέρας μικρός στα είκοσι μου χρόνια. Όταν  γεννήθηκε άρχισα να βλέπω τον κόσμο αλλιώς, έκανα όνειρα, σχέδια, τον φανταζόμουν γερό, δυνατό και όπως πάντα του έλεγα να ανέβει στην κορυφή για να δει τον κόσμο,  όχι για να τον δει ο κόσμος και εγώ να λέω σε όλους πόσο περήφανος είμαι που είναι γιος μου.  Αυτή η λαιμητόμος μου πήρε τα πάντα, μου στέρησε το οξυγόνο και με άφησε να ζω χωρίς προορισμό και το χειρότερο είναι  ότι δεν είδα,  δε  φίλησα,  δεν χαιρέτησα το παιδί μου.  Παρέλαβα ένα σφραγισμένο φέρετρο με ότι είχε απομείνει από το σπλάχνο μου… Τα υπόλοιπα…  Στα σκουπίδια,  στα τοιχώματα του δολοφονικού κάδου εκεί που είναι ο τάφος του παιδιού μου, γιατί στην Ορεστιάδα είναι το μνημείο με ότι απέμεινε.  Τέσσερα χρόνια μετά ακριβώς από τη μαύρη εκείνη μέρα και μετά από μία αναβολή να βρίσκομαι σε μία κρύα αίθουσα δικαστηρίου, απέναντι από τους κατηγορούμενους και τους εκπροσώπους τους.  Να ζω πάλι το διαμελισμό του γιου μου,  χωρίς το παραμικρό έλεος. Δικαιοσύνη ζητώ να υπάρξει τιμωρία των υπευθύνων όχι γιατί δίχως για εκδίκηση για να ηρεμήσει η ψυχή του….” λέει και ξεσπά σε λυγμούς.